Czy instalacje wewnętrzne budynku zaliczają się do urządzeń przesyłowych?

Urządzenia przesyłowe stanowią niezbędny element funkcjonowania wielu przedsiębiorstw. W myśl art. 49 § 1 KC urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Co jednak, gdy mamy do czynienia z instalacją wewnętrzną znajdującą się w obrębie budynku lub lokalu, na którą składają się m.in. urządzenia takie jak np. kaloryfery, krany czy grzejniki? Czy tego typu instalacje również stanowią urządzenia przesyłowe, wchodzące w skład przedsiębiorstwa przesyłowego?

Zaprzestanie przesyłu a własność urządzeń przesyłowych

W orzecznictwie dotyczącym statusu urządzeń przesyłowych dominuje pogląd mówiący, że z chwilą wejścia urządzeń przesyłowych w skład przedsiębiorstwa urządzenia przesyłowe są rzeczami ruchomymi, stanowiącymi samodzielne przedmioty obrotu. Pamiętać należy jednocześnie, że urządzenia przesyłowe przyłączone do przedsiębiorstwa stanowią własność podmiotu, który de facto poniósł koszty ich budowy. Podmiotem tym nie musi być natomiast właściciel gruntu. W związku z tym skoro wejście urządzeń przesyłowych w skład przedsiębiorstwa powoduje ich wyłączenie spod zasady superficies solo cedit pojawia się pytanie – jaki skutek dla statusu prawnego urządzeń przesyłowych będzie miało ich odłącznie od przedsiębiorstwa lub zaprzestanie prowadzenia działalności przez przedsiębiorcę przesyłowego? Kto będzie właścicielem tych urządzeń?

Kto jest właścicielem urządzeń przesyłowych po ich połączeniu z przedsiębiorstwem?

Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa (zgodnie z art. 49 § 1 Kc). Jaki jest więc status urządzeń przesyłowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa w sytuacji kiedy przestają stanowić część składową gruntu?

Orzecznictwo: Interpretacja przepisu a rażące naruszenie prawa

W przypadku wystąpienia szczególnych wad decyzji administracyjnej, wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.735 t.j. ze zm., dalej „Kpa”) możliwe jest stwierdzenia jej nieważności. Wskazać należy w szczególności, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak należy rozumieć przesłankę rażącego naruszenia prawa? Czy wybór jednej z możliwych interpretacji przepisu może być oceniany jako rażące naruszenie prawa?

Zatrzymanie części wynagrodzenia a kaucja gwarancyjna

W ramach określonej w art. 353 1 Kc zasady swobody umów strony mogą w różny sposób regulować sposoby zabezpieczenia wykonania umowy. Powszechną praktyką w umowach o roboty budowlane jest stosowanie zabezpieczeń nazywanych „kaucją gwarancyjną”, ustanawianych  w celu zabezpieczenia należytego wykonania umowy lub mogących powstać w przyszłości roszczeń z tytułu rękojmi i gwarancji.