Kara umowna za brak zapłaty lub nieterminową zapłatę wynagrodzenia podwykonawcom – Uchwała Sądu Najwyższego

Przepisy PZP szczegółowo regulują, jakie postanowienia muszą się znaleźć w umowie o roboty budowlane, zawieranej w ramach reżimu zamówień publicznych. Jednymi z takich obligatoryjnych postanowień są regulacje dotyczące kar umownych. Zgodnie z art. 143d ust. 1 pkt 7 PZP umowa o roboty budowlane zawiera postanowienia dotyczące wysokości kar umownych z tytułu:

a) braku zapłaty lub nieterminowej zapłaty wynagrodzenia należnego podwykonawcom lub dalszym podwykonawcom,

b) nieprzedłożenia do zaakceptowania projektu umowy o podwykonawstwo, której przedmiotem są roboty budowlane, lub projektu jej zmiany,

c) nieprzedłożenia poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii umowy o podwykonawstwo lub jej zmiany,

d) braku zmiany umowy o podwykonawstwo w zakresie terminu zapłaty.

Obowiązek uwzględnienia postanowień dotyczących kar umownych

Dotychczasowe orzecznictwo KIO¹ wskazywało, że powyższy przepis należy rozumieć jako wprowadzenie bezwzględnego obowiązku zamieszczenia w umowie o roboty budowlane postanowień wprowadzających kary umowne z ww. tytułu i określających ich wysokość, przy pozostawieniu uznaniu zamawiającego określenia wysokości kar umownych