Ocena inwestycji OZE pod kątem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed i po 25 września 2010 r.

Przygotowanie inwestycji polegającej na budowie instalacji odnawialnego źródła energii wymaga od inwestora spełnienia szeregu wymagań, w tym zawartych w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przygotowanie inwestycji w oparciu o istniejący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wiąże się z oceną dopuszczalność lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z OZE na danym obszarze. W przypadku sprzeczności zamierzenia z wytycznymi planu, jego realizacja nie będzie możliwa bez wcześniejszej zmiany planu.
Warto jednak zwrócić uwagę, iż w chwili obecnej, patrząc kategoriami inwestora, mamy czynienia z dwoma rodzajami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które wymagają od zainteresowanego oraz organów administracji publicznej nieco odmiennej interpretacji. Umiejętne ich rozróżnienie uchronić może stronę od wysuwania błędnych wniosków w zakresie dopuszczalności zamierzenia inwestycyjnego.

Nowe plany miejscowe a lokowanie inwestycji OZE

Na skutek nowelizacji ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, która weszła w życie 25 września 2010r. wprowadzono zasadę, iż w przypadku gdy na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, powinny one zostać uwzględnione w studium (art. 10 ust. 2 a ustawy). Natomiast w miejscowym planie powinny zostać określone granice terenów pod budowę tych urządzeń, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko (art. 15 ust. 3 pkt. 3 a).

W toku postępowań administracyjnych spotkać się można z istotnymi rozbieżnościami w stosowaniu tych nowych regulacji. Organy administracji bardzo często na ich podstawie dochodzą do wniosku, że w obecnym stanie prawnym obowiązuje bezwzględny nakaz lokowania instalacji OZE w oparciu o plany miejscowe, które uwzględniają obecność tego rodzaju instalacji wraz z ich strefami ochronnymi. Takie rozumienie zamierzeń ustawodawcy jest jednak niewłaściwe i prowadzić może do istotnego pokrzywdzenia interesów inwestorów.

Autor

Szymon Jagustyn

Radca Prawny

Radca prawny w Kancelarii Prawnej GJW. Zajmuje się bieżącą obsługą prawną podmiotów gospodarczych oraz obsługą procesów inwestycyjnych. Udziela wsparcia podmiotom z branży IT, OZE, odpadów komunalnych oraz podmiotów produkcyjnych z sektora MŚP.

Kontakt z autorem