Kara umowna nie może prowadzić do wzbogacenia zamawiającego

Stosowanie kar umownych – czyli zastrzeżenia w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy, jest standardem w kontraktach  zamówieniowych. Mimo, iż to zamawiający jako gospodarz postępowania określa brzmienie przyszłej umowy, to jego uprawnienie do jednostronnego kształtowania jej warunków nie ma charakteru absolutnego. Granicę swobody działania zamawiającego wyznacza art. 353¹ KC, wskazując, że przyszła umowa musi czynić zadość przepisom ustawy, zasadom współżycia społecznego oraz naturze stosunku prawnego.

Kara umowna pełni nie tylko funkcję surogatu odszkodowania, ale ma na celu także zmotywowanie wykonawcy do należytego wykonania umowy. Wprowadzenie kar umownych na grunt umowny stanowi zatem zabezpieczenie