Kara umowna za brak płatności na rzecz podwykonawców jednak dopuszczalna

Zgodnie z uchwałą 3 sędziów Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca br. (sygn. akt III CZP 67/19) – artykuł 483§1 kc nie wyłącza dopuszczalności zastrzeżenia kary umownej  z tytułu braku zapłaty lub nieterminowej zapłaty wynagrodzenia należnego podwykonawcom lub dalszym podwykonawcom w ramach umowy o roboty budowalne w trybie zamówień publicznych. 

Wątpliwości doktryny i judykatury

Przypomnijmy – w postanowieniu o skierowaniu zagadnienia prawnego do Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2019r. (sygn. akt VII Ga 224/19)  Sąd Okręgowy w Białymstoku nabrał wątpliwości co do ważności klauzuli zastrzegającej karę umowną za brak zapłaty lub nieterminową zapłatę wynagrodzenia podwykonawcom, co przeczy przyjętej w polskim prawie cywilnym zasadzie, wiążącej obowiązek zapłaty tak skonstruowanej kary umownej z niespełnieniem świadczenia niepieniężnego w terminie. Stanowisko to, w ocenie Sądu II instancji prowadzi jednak do eliminacji normy ustawowej istotnej z punktu widzenia umów o roboty budowlane z udziałem podwykonawców, którzy z woli ustawodawcy mają korzystać ze szczególnej ochrony.