Wody Polskie: opłata za pozwolenie wodnoprawne to nie wszystko – kiedy powstaje obowiązek?

Dnia 1 stycznia 2018 r. weszły w życie nowe przepisy Prawa wodnego. Powyższe wynika z realizacji spoczywającego na Polsce obowiązku implementacji do krajowego porządku prawnego Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.Urz. Wed L 327 z 22.12.2000 , str. 1 z późn. zm-Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5 , str. 275), zwanej „Ramową Dyrektywą Wodną”. Kraje członkowskie Unii Europejskiej są zobowiązane do opracowania analiz ekonomicznych korzystania z wody dla każdego obszaru dorzecza z uwzględnieniem zwrotu kosztów usług wodnych. W związku z tym, wprowadzono katalog instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami, który ma się przyczynić do efektywnego i dobrego gospodarowania zasobami wodnymi, a także do wydatkowania środków na działania związane z zapewnieniem dostępności wód o odpowiednich parametrach jakościowych i ilościowych.

Zgodnie z przepisem art. 267 pkt 1 Prawa wodnego, jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami są opłaty za usługi wodne, w tym za usługi w postaci odprowadzania do wód – wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Opłata ta składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z trenów uszczelnionych.